dışarıda fırtınalı bir parkta
telefonumdaki mesajla buluştuk senle
şefkatli ve yavaşca gezdirdin
ince ellerini soğuk yüzümde
ben ise öne eğdim başımı
gözlerinde kaybolurum korkusuyla
rüzgarlar koşturuyordu
ıslanmış saçlarında
kirpiklerin yanağıma değdi
yüzünü bana yasladığında
başın hafif öne eğik,
kocaman gözlerinle
bana gülümsediğinde
aralanmış dudaklarını
düşlüyordu benliğim
oysa sen elimden tutarak
çok teşekkür ederim dedin
sorunlarımı dinlediğin için,
teşekkür ederim
senin gibi bir arkadaşa sahip olduğum için

o gece yağmurda eve döndüm arabamla
buğulu camların ardında, sıkışmış trafikte
cam sileceklerinin temposuyla
ağladı gözlerim ve yüreğim